Farsi          English          French        Stories       قصه ها         حکایت شمس    

 

 

___________________تا که پای بیرون گذاشت__________________

110704

 

تا که پای بیرون گذاشت      زآن قصه ای که در آن نقشی بداشت

دید قصه را هر ذره اش      که قصه گو خود در آن قصه نقشی بداشت

بود آن فقط لحظه ای        قبل از آنکه باز نقشی شود در دیگر قصه ای

دیده بود و دریافته بود       که هر دم پایان قصه ایست

که باز دمش       باز شروع دیگر قصه ایست

بین این و آن      کوته لحظه ایست

کوچکتر زآنیکه     جان گیرد در آن هیچ قصه ای

دم به دم رفت و رسید به آن قصه ای

که فرقی ببود در آن با هر دیگر قصه ای

 

هستی آمد پدید

آن لحظه که جویا شد بداند که کیست

دید و شنید آن دوگانگی        سرچشمه زندگی

دریافت آنکه ز او گویند سخن نیست و باید که آید پدید

چشم و گوش و زبان         پوست و گوشت و استخوان

گشتند رها      ز تن شدند جدا

آنچه مانده بود به جا         ناپرسید دگر کیست و چیست و چراست

صبح از ره رسید     نور اصلا ندید

خاکستری را که باد میکرد جا به جا

نا پرسید دیگر کسی که هر ذره اش  ز اینست یا که ز آن

چرخ میچرخید ز نو قافل از آن

هیاهوی و غل غله ای      که شب رفته از میان       در تاریکی بوده شاهد آن 

   

 

 

 

 

_________________نگاه ________________

 110702

 

نگه انداختم به او

با آن نگاه

که خود مرا با آن آشنا ساخته بود

رفت و حجاب را برداشت از میان

با رفتنش من و به آن جا رساند

با همگان نگاه

    نگاه کردم بار دگر

به آن جائی که من را هستی ام ببود

جا - جا به جا شد و من و از منم ربود

بی من و او

 نگه

نگه بر خود بکرد

دید تصویر آنکه نیستی بود هستی اش

بشکست آینه اش

صد هزار ذره شد

هر ذره اش صد هزار دگر

 

اینکه میگوید سخن

می آورش به حرف و خط

همانست که می انداخت نگه

آن نگه بود همدلش

پس پرده را به عیان دیده است

بوده شاهد شکستن آینه اش

مزه نیستی را چشیده است

نا مانده ز او

جز دودی که نشان از آتش است

  

حال که منم را آوردی به جوش       سوز و به سهم خود از آن بنوش

 

 __________________خطاب به دوست __________________

110522

 

گفتی که قطره ام        سپردی ام به رود         تا که سوی دریا بردم

تا که شدم با او رو برو          دریافتم که تشنه آبم نبود

کردیم مرید     گفتی ام ز پیر       دل کرد هوای دیدار روی او

رفت و به خانه اش رسید     بی ریا این از او شنید

از این خانه و جمع در او      کن حذر منت را دار به دور

بریدم از زمین و آسمان       کس مرا دیگر نبود      که جویمش یا که پرسم ز او

تا که شنیدم آن صدا      آنقدر نزدیک به من

که جز منم کس دگر نتوانست که بود

از دیدنش من شرم آورد بر من بودنش

چشم کورشد از دید و دیده و دیدنش

گوش از هم درید       دهان آتش داد برون

یکی دست خاک بر سر بریخت         دست دگر مشت بر سینه بکوفت

سوخت هر چه بود سوختنی       رفت هر چه بود در من رفتنی

در دم آخرین     عهد کردم با منم     نام من نا آرم دگر بر زبان

ندانم چه کفری بود من را در آن دعا      یا که آن نامحرم که بود که آن را شنید

چشم بعد آن جز من دیگر ندید       گوش غیر من دیگر نا شنید

من را من هم ذکر شد هم دعا

دریافتم آنچه می پنداشتم که پایان ره است

     سیر من را بل که بود ابتدا         حال می جویم آن بیگانه را

که غیر من است         تا گویدم که گفته ام

 نه ز مستی  و  نه ز عشق و نه ز دیوانگیست

 

 

_________________ مپرس دیگر از منم _________________

110404

مپرس دیگر از منم          هیچ مگوی حتی ز او

هستی دگرست هستی را تار و پود

من خود پاک گم کرده است     او ز میان خود برداشته است

آنچه مانده از نوع دگر است

چو به اوست هر چه دیدنی       چشم نور بیندش در دیده اش

چو غیر آن عاجز است از گفتنش       زبان آن ذکر خود کرده حق خواندش

دل گوید که نیست      تا که افزون کند بر آتشش     خود در آن سوختنش

من ز درد  درمان یافته در نابودنش      برده پناه در نیستی اش

عجبا نیست در این فلک گوشی از برای شنیدنش

نیست در کل جهان       حتی یک دهان     یکبارنامش آرد بر زبان

تا رهاند کهکشان از این و آن

______________  یک عمر در حیرت "این" سر بجنباند _____________

110404

یک عمر در حیرت "این" سر بجنباند

ناگه " آن" از ره رسید      غزل عشق را سر بداد

دل تکانی خورد از هم شکافت

چشم " این" بدید  در نور رها گشته ز " آن"

گشته محرم گوش  در " این"  شنید      آنچه عاجز بود از گفتن " آن"

که بی " این و آن"  نه " این"   گردد نه " آن ”

تشنه دیدار روی عریان خود

" این و آن" هم در " این" دید  هم در " آن"

هم خواند و هم نوشت در برگ برگ آسمان

که نیست  " این " آینه ای   الی " آن" آینه ای

که بنماید غیر" این و آن" هیچ دیگر پرتوئی

 

_______________ همه درد ها ز اوست   _______________

 110318

 

همه درد ها ز اوست        او که بر تخت حق نشست

دور شده او آنچنان      که بیگانه گشته ز ما

غریب و نا آشنا بر همه        نامیدند او را خدا

پاره ای از روح و جان ماست      گر چه خود را خواست از ما جدا

حق هر چه را ناحق بکرد        ناحق را نیست هیچ ادعا

خدا من را در بند و من بنده خود بکرد        گر نه من غیر من هیچ هرگز مخواست

حق گشته حجاب در این میان

 

گفت مرا

من  که رفته ام      تو چرا آیی از پسم

گفتمش

این تو را هست وهم و خیال         کیست که بتواند ز من گردد جدا

وصال در خواب اوست            کز منش مانده جدا

او که با منش ببود     او را کس دگر کم نبود

گفت

پس دگر دردت کجاست

گفتمش

 درد من       درد هستی است      هستی و درد یک است

درد من را من بکرد     زهر درد دگر      کرده من را رها

هستی من را من است        ذاتش زایش و زائیدن است 

هیچکدام بی درد نتواند بود

بینی که در رهم        گویمت آن بینی به حق

پنداری که آیم در پی ات     گویمت من به حق بیگانه ام

گربه حق هستی تو حق          حق را دریاب      در گفته این ناحقی که منم

 

 

 

_______________________ قطعش کنید _____________________

110309

 

قطعش کنید      آن دستی که چنگ زد بر حق دیگری

یا که دست از سفره اش بیرون تر کشید      یا که همچو دست من

به نقش خود بیگانه شد    پرده را از هم درید       آنگه کز پس آن

      صدای  نقاش را شنید

      

هر دو پایش بشکنید      گر کج برفت      یا فرای کفش را  او کرد هوس

    چون به پا آن را تنگ بدید

یا که همچو پای من         نقش رفت از خاطرش

چون دل هوای او بکرد            سر سودای او          سوی نقاش پا برداشت قدم

 

سرمن به دار دهید     تکه تکه پیکرم        بسوزانید و به باد دهید خاکسترم

کین را قبل از این هم کرده اید        تا که شک و گمان از من رود

یقین جایش پر کند      که دلی که  می طپد در سینه ام       دل اوست

خون آمده به جوش در رگم          از جوشش اوست

آن  فریادی را که هر دم می شنوم      فریاد الحق اوست

آن که چشم من کور کرده بر همه            نور ربانی دیده اوست

 

تا که شمعم خاموش و آفتابم کند طلوع

دل رومی ام بشکند         شمسم کند ظهور

تا من کور بیند و من کر بشنود          من مرده ام سر برون آرد ز گور

 آنی کز ازل تا ابد     یک  بود و غیر او نبود

همانی که نیست نقشی بهر او           که همه نقش ها نقش آب گشته نزد او

من بود و غیر من نبود

 

که نقاش بزرگ            آن که هر که و هر چه را نقشی بداد

وامانده  در نقش او           نا داند که کیست

مانده در صبر و انتظار            تا که او خود  یابد منش

شاید که یابد نقش خویش

نقش ها می آفریند        هر دم  و هر لحظه ای         تا که بل آن  نقش من شود

باز بیند که نیست در شان من

قبله عالم در حیرت است         کین کیست        که بهر روی خود دیدنش

خود آن آفرید           که خود نقشی شده             در بی نقشی او

 

 

_______________________ ای رفیق _____________________

110213

 

ای رفیق

گر که برداشتی قدم تا که سوی او روی      گویمت به که بنشینی به جای

چون رفتنت بیهوده است        قبل از آنکه برداری قدم

او زآنجا صدهزار دور شده است     انگاری که او هر گز آنجا نابوده است

گر چشم گشودی بهر دیدنش         گویمت گر آن بندی بهتر است

که شاید بختت باشد بلند              رد پائی بینی از او یا اثر

خوش به حال او که کر به دنیا پا گذاشت        او به سر      هوای شنیدنش هر گز نداشت

گر بخواهی حکمت این گفته ام        بشنو مابقی قصه ام

 

ساقیا

 آن می در جامم بریز        کان چنان مستم کند     تا که مستی منم با منم آشنا کند

گر که بینی خمت ز آن می خالی است     از خم جانت بریز       که من تشنه آن می است

      

مطربا

آن سازم بزن      که هر دو دست به  آن بیگانه است

گر که سازت ز آن عاجز است

تار به تارش از هم بدر        یا که دف بر سر و سینه بزن

تا که هر که داشت در لحظه حضور   کفر و ایمانش هر چه که بود     آید به وجد و رقص

زیر پایش لرزد زمین       بردارد ترک        یا که هر دو پایش از ساق بشکند

گر بخواهی حکمت این قصه ام        بشنو مابقی گفته ام

 

ای پیر پیران دیر

سر برون آر تو زخاک    با خود بیار آن تیر و کمان     که اعجاز هست وجه گم شده اش

تیر را آبدیده و تیزش بساز     که ناماند زآن جز تیزیش      تیزیش را تیز و تیز تر بساز

       تا که برق تیزیش چشم خورشید را کور کند

قوسش بده آن کمان      تا که ناباشد در آن        جز آن رنگی که نیست در رنگین کمان

ای پیر پیران دیر      دانم که دانی حکمتش         بینی اش در ذرات روح و جان سالکت

باز بشنو مابقی قصه ام        که آن هم خود از سر حکمت است

 

جان جانانم           جانم را کرده اینبار صدا           این مرا هست هم سلام و هم وداع

این جام آخر مستی من است          رقص شعله شمع قبل از خاموش شدنش

قبل از آنکه او من را کند صدا         من صدایش را در تک تک  ذرات وجود شنیده ام

رند رندان دعویم گشته به قمار          طاس را من گرد گرد کرده ام

چون که دست او من خوانده ام       گویمش به عام و خاص      آنکه بر نرد او نشست

برد و باختش بردن است      ترس از برای کافر و جاهل و غیر من است

گر بدیدی که ترس ترسید و نرفت        گوی ترس را آنکه میترسد با خود ببر

مجنون مجنون تر از مجنون ما        فوت و فن را کرد بر من آشکار

گفت مرا تو کن شکار    قلب من نشانه گیر     انگاری که    قلب لی لی  ماست

قبل از آنکه او پرد      تیر را ز کمان رها باید که کرد       تا هدف داند کجا باید که رود

مستانه وار باید رفت به شکار          من واقف به آن         که شکار وهم است و خیال

دیوانه وار باید که قهقه زد           قبل از آنکه کوزه افتد بر زمین و  بشکند

خفته را ز خواب بیدار کند             تشنه را ز آب سیراب کند

 

در آن حال و مقام      سر به سجده بر زمین گذاشت       خاک زیر پیشانه اش

شد همچو مهر نماز     موذن راهی بام بشد دوان دوان      به نیمه شب سر داد او اذان

زیر حجاب شب         قبله شد جا به جا        قبله اش او شد بعد از آن

چو چشم گشود      او خورشید را مشرقش بشد       نور خود به ارزانی بر همه بداد

تا که لب گشود او به سخن        مرغ سحر لب گزید و خاموش بشد

تا که او را ز آن به بعد     او باشد هم دل و هم زبان

گوید آنچه خود عاجز بود از گفتن آن

 

گر نا گرفتی باز حکمت این قصه و گفته ام         گویمت که چشم دوزی تا بینی در آسمان

پروازی که زمین را  ز نور کور کند

یا که اوست گشته شکار تیر من       فرو آید بر زمین     در میان بندگان

یا که من در قمار باخته است          سوی آسمان باید که پر کشد

باز یابد در میان فرشتگان      جای از دست داده اش

 

_______________ آنچه بینم ز تو _______________

110131

آنچه بینم ز تو     یک عمل است      تو دانی که چیست نیتش

آنچه بینی ز من     یک جسم است و تن

من دانم که کیست در پسش

در پس هر دوی ما      دیگری بنشسته است

دانا به هر چه در پس است

رفتم از پسش       تا که دریابم       آن دیگر منم

دریافتم که او من است

فارغ گشته ز غیر     زین جسم و تن     چشم و گوش و دل و سر

دانم که من از هر گنه منزه است

 

 

______________ همدلان مژده دهید _____________

110130

همدلان مژده دهید       ما همه رسیده ایم

گفت پیر ما            قبل از رفتنش          آخرش دیوانگیست

هر که پایش به این خانه رسید          مست و دیوانه بود پیش از آمدنش

چو همه دردها ز اوست         باز ما هردم او او میکنیم

درد در اصل خود اوست           ما باز دست گدائی و نیاز

سویش می بریم         بر دامنش چنگ  میزنیم        شعر و غزل سر میدهیم

در حیرت آن مست و عاشق و دیوانه ام

که در ما عقلی و هوشی و گوشی بدید

مگوئیدم که من به آن واقفم                کین نکات و گفته ها

نشان از مستی من دیوانه است          که می پندارد عارف و فرزانه است

 

 

_____________ گفت از تو یک قدم _____________

110130

گفت از تو یک قدم        مابقی اش با من است

شد آن باورم         تا که دریافتم آن قدم           کو ز آن گفته بود سخن

 بود آخرین نه که اولین قدم

گرچه من بودم در خطا       او به عهدش کرده بود وفا

او مرا به آنجا رساند                    تا که بر خیزم ز خواب

دریابم حکمت آن گفته اش      سر نهفته در آن تک قدم

کس به مقصد نا رسید        گر به دست داشت باز عصا        باید آنرا بگذاشت به جا

عصای من این من است          که مرا هم پیش برد       هم ز مقصد کند جدا

مانده مرا تنها این قدم        یا که دریابم آنکه من است       یا که ز من گردم جدا

 

___________ دوش مرا آمد آن قدیس خدا ____________

110124

دوش مرا آمد آن قدیس خدا       میکرد ادعا        که گنهکار و کافر است

گر که میگفت آن ز نقش         حکمتش از من پوشیده است

بود او منتخب       می پنداشت که از یاد او        او رفته است

داشت در طبق        غیراز مهر و صفا

یک لقمه نان        نشان از سیری شکم        بی نیازی جسم و تن

آب کفیر          نشان از عمر طویل       خرد و فرزانگی

یک پیمانه شراب         نشان از مستی و طرب          عشق و دیوانگی

گر چه بود در دست او         دست او کوتاه بود و        خود بود غافل به آن

  به گنجی عظیم نشسته بود        دست نیاز داشت به این و آن

کردمش من دعا       گفتم این با خدا

ذره ای از آنچه مرا       رساندی با دست او

تو او را بده با دست خودت         تا که روشن شود نور دلش

آنچه بهر منست           قبل از آنکه مرا رسد          من ز تو آن  گرفته ام

 

_____________ دوش آمد و کوبید بر درم ___________

110124

دوش آمد و کوبید بر درم      رفت قبل از آنکه به در رسم

ز آن به بعد او می رود       من میدوم سراسیمه از پسش

می شنوم فریاد او       از پس کوئی به کوی

که میگوید خواب بس است       بر خیزید ز جا که وقت رفتن است

بهر خفتگان نور و ظلمت یک است

گور بهر مردگان از بستر نرمتر و برتراست

زنده را روز و شب یکست     مادام در سیر و سفر است

که ره بی حد و انتهاست        فرصت بس اندک است

 

رسته از کمان پند و گفته اش      می نشست همچو تیری در دلم

نارسیده بر لبش      من به جان      می کندم آن     ز جسم و تن

چو دگر جز منم در من باقی نبود

خاموش شد و نشنیدم او را من دگر

در حیرت مانده ام       چه  در این من نهفته است        که من به آن غافلم   

  کیست این من و            کی بود آن من دیگرم         که او به آن واقف است

آن یکی آوردش به فریاد و خشم

ای یکی آرامش بکرد و       عاجز بود ز خواستنش

 

 

________________ پرسید ز منم  ______________

110105

پرسید ز منم          نشانش دادم آسمان

انداخت برمن از تعجب یک نگاه      دشت بیکران را دادمش نشان

خواندم درچشمان او آنچه او در سر بداشت

گفتمش آری       آن سئوال های بی جواب         آن فکرها و آن وهم و خیال

آن دیوانه که در پندارش بداشت

آن هم منم

 

لب باز کرد به سخن

گفت از خاطره ها      گفت از اون قدیما

از بازی ها و همبازی ها      از روز های تاریک و تار

از اون خنده ها و قهقه ها

از اون دل شکستن هائی که نمیرند اصلا ز یاد

 

به اینجا که رسید     من را کرد جا به جا

مثل اینکه مرا برد توی خواب            گفتمش راستش را بخوای

انگاری که این خواب من است         من هم این خواب را یکبار دیده ام

خنده بنشست بر لبش

گرفت من را در بغل              مثل اینکه من را تازه شناخت

گفتمش که تو و من و ما          هست در قصه های بچه ها

یا که هست در خواب     آنکه مانده به خواب

سر داد قهقه را        مثل عقاب       پر زد و رفت در آسمان

 گفتم با خودم        این من خیلی  زیرک و پر ز ریاست

آمد و باز قصه گفت              من را برد باز به خواب

من را از منم ربود             رفت و باز تنهایم گذاشت

 

________ کیست صاحب آن نور و آن صدا __________

110101

صدائی رسید از راه دور

برقی زد در آسمان

من را کرد هم نگاه وهم صدا

آشنا بود گوش با آن صدا

چشم به آن نور وآن نگاه

جست در دل و در خاطره

کیست صاحب آن نور و آن صدا

کجا بوده در نهان او تا به حال

گشت در خاطره در دل و جان

دید نقش او نقش بسته همه جا

 نقش من رفته بود ز یاد

 

 

________________  تا که آدم کرد ظهور ______________

101230

تا که آدم کرد ظهور

قصه گفت و قصه ها

قصه اش را جان بداد

خود در آن جان بباخت

بیدار کرد خود ز خواب

در خواب دیگر رفت باز به خواب

قصه و قصه های دیگر بساخت

لب گزید از خود کرد این سئوال

آن من بی قصه کیست و آن من کجاست؟

 

__________ دیوانه اوست که دیوانه نیست ___________

101229

آری اسمش را هر دم  بر زبان

انگاری که مثل تو و من و ماست

گرگوئی که خداست

دانی که  در مستی و عشق و عاشقی

او غیر ز ماست

دریائی او دهد         به شکری قانع است

باز بیشترش دهد            سجده ای ستد او درعوض

چون که جام را لبریز کند            بهر دیدارش کس بردارد قدم

او آن کند چون هست او خدا          غیراین هم او هرگزنخواست

گر مومنی  به پیام و پیام رسان

 

 من وحی را از درون شنید     آیات را درهمه هستی بدید

دید آنکه گویندش یکیست        نیست و هیچ ذره ای       بی او نتواند که زیست

پرده فهمش از هم درید     سر بگذاشت به زیر پا

آنور دیوار را بدید      پی برد به سر در میان

دید دست او آلوده به خاک

پا بگذاشت در میان    اینبار او در آن خاک دمید

 

برقی زد در دیده اش      آتشی افتاد دردلش

با خودش نجوا بکرد    که دل بهر سوختن است

چشم ز نور کور شدن است     بی سوخت کی توان این ره رفتنش

چشم کی بدارد توان دیدنش         چشم و گوش و دست و پا

چو دیدند که سر نه دیگر حاکم است

که من چون و چرا را کناری بگذاشته است

هر کدام یافتند چشم و گوشی نو دست و پا

چشم بدید آنکه نا محرم ندید            گوش شنید آنچه فقط دیوانه شنید

دست چنگ زد برسیه همچو سپید

پای ایستاد به جا           جا شد جا به جا

 

آنکه در دیوانگی هم بود خدا      چون دید این من دیوانه را

داد مرا آنچه خود عاجزبود به آن         چون من بود بنده و او بود خدا

خدا را نشاید هرگز خطا یا که گناه

بار بی صاحب را      من کشید بر دوش با اختیار

هر چه او می آفرید         من همچو ذره ای         بنشاند بر سر سوزنی

راست بکرد سوزن را ایستاده به سر       سر گردان و پا در رقص و طرب

عاقلان را حبس شد در سینه نفس

خنده بنشست برلب خالق جان       پیام را خود گفت اینبار به عیان

که دیوانه اوست که دیوانه نیست

در دست منش هست هم بنده و هم اسیر

الحق که حق او را من است

وقت آن بالاخر رسیده  است      که بنده بیدار گردد زخواب

هم خود آزاد کند و هم خدا

 

 ____________ ای خدای زمین و آسمان ____________

خطاب به توران و سیما و مینا در غم رضا

100606

ای خدای زمین و آسمان

بر بنده ات کن تو کرم

اختیارش از او بگیر

تا نا کند دیگر گنه

تا که داند هر چه آید بر سرش

گر صد هزار بیشترغم جمع شود در دلش

گر صد افزون شود بارش بر کمر

داند کان هست خواست خدا

بنده ره کج نا رفته است

نیست جزا آنچه آید بر سرش

درحیرت است که خدائی همچو تو

هم کریم و هم رحیم

بنده ای همچو من

چرا چشمش باید که مادام پر باشد ز اشگ

گه میدهی ناگه پس میگیری اش

غم در دل بنده ات میکاری تا ابد

دست نیاز دارم امشب سوی تو

 خانه ای را ویران و خاموش کرده ای بار دگر

 با من هر چه  میخواهی رواست

پاک بسوزان این دل و این من و جان

ولی درعوض کن یکی دیگر نظر

بر او که امشب در عزا بنشسته بر داغ رفته اش

 

_____________ بال سیمرغم داده است ____________

100326

بال سیمرغم داده است             پروازم آن پرواز نیست

جان جانانم داده است          این دمم آن دم نیست

دست کوتاه از زمین و آسمان        چشم کور بر زمان و بر مکان

   آنچه مانده به جا         نوری است و یک صدا          هر دو سد راه

بی نیاز گشته ز هر چه هست و نیست

کور و کر بر هر چه دیدنی یا شنیدنیست

ایستاده به هوش همچو مرگ بر تازه به گور

تا که مژه برهم زند             یا که خم به ابرو آورد

یا که لب تر کند                یا که آهی زدل برکشد

یا که قبل از آنکه آید به وجود           ز جا بی جایش کند

دم آخر رها           بشکند  لب ریزش کند          آورش آخر برزبان

سر برون زتخم           رها گردد فریاد خفته در گلو

که افتادنی است

آنچه او را دارد به جا     آن همانست که اوست

 او را هست او حجاب

 

____________ خواستمش یک قطره ای ____________

100321

خواستمش یک قطره ای

باز گشود درب زمین و آسمان            دریا را بگذاشت در کفم

خواستمش تنها یک نظر

پرده را او زد به پس           خیره شد در چشمان من

در حیرت مانده ام              زین من دیوانه ام

که باز خواهد و گوید کم است

او زمن دیوانه تر        که گوش دارد به من            میدهد باز بیشترم

 

من به او آلوده ام ______________________  __________________________

100315

من به او آلوده ام

آنگه که در من خاک او دمید از دم روحانی اش

ز آن به بعد گه در خاک کوزه ام

حجاب میان آب و لبان تشنه ام

گه در خاک تنور آتش در دل می پرورم

گنه از اوست جزایش من پس دهم

دردش همچو صلیب هر دم بر دوش میکشم

 او منزه از همه، من به او آلوده ام

دم به حق فرو داده ام

حبس مانده در سینه ام

هستم درانتظار تا که بغضم بشکند

آب و تشنه و تشنگی از میان رود

تنور ویران و آتش هستی ز بن خاموش شود

من به او آلوده ام

 

_______________ پرسیدمش _________________

100309

پرسیدمش مستی اول است یا عاشقی؟

گفت هیچکدام بل که دیوانگی است

گفتمش چیست آخرش؟

گفت اول و آخرش یک است

گفتمش هم مست و هم عاشق که است؟

گفت آن دیوانه که به خواب رفته است

گفتمش کی ز خواب بیدارش کند؟ آن کی است؟

گفت آن عاشق و مست و دیوانه که نامندش خدا 

آنگه که بخواب آیدش

 

 

__________ از برایش هیچ فرقی نبود __________

091231

از برایش هیچ فرقی نبود کجا سرگذارد به سجود

بر یک تکه سنگ یا که خاکی که با گنه آلوده بود

وضو میگرفت      گه با آب حیات        گه با خون و می      گه  با هر چه حرام

همدلش گه فقیه بود و گه سفیه          هم سفر بود گه با مرید و گه با مراد

گه هم بستر با مهروئی ببود          گه با سگان هم خوابه بود

بر فقیر و برغنی       گه فقیر بود و گه غنی

   بر خرد و درشت گه وصی بود و گه ولی        گه غصی بود و گه وکیل

با یکی از دین میگفت با دیگری از کفر

ایمانش بود آنچنان        که معصومین در قیاسش       سر داشتند به زیر

آن میداد به باد        بی چون و چرا       آن بی دلیل

آن آنچنان       که سیه رویان        خجل بودند از آن

سر میداد غزل      در نیمه شب        میخواند اذان      در سحر

آشکارا میگفت      سر خود بر همه

که نیست فرقی میان هیچ ذره اش

هر چه هست نشان ازهستی است         این و آن زاده فکر است و بس

تا که آنروز رسید                       روز او یا روز من

در دل ظهر آنزمان که  سایه رفته  از میان

یافتمش در انتظار

پرسیدمش این چطور آن آنچنان

چشم بست رفت در سکوت

آنچنان که ناماند ز او جز یک پارچه نور

سر داد گریه اش آن این چنان

که کس دیگر کس نبود         گر ببود او را توان دیدنش

گریه اش گریانم بکرد

سکوتش من را از من ربود             منم رفت در خاموشی و سکوت

نورش را دیدم در وجود

دل در من شکست  چو دیدم راز دلش

چشم گشودم تا گویمش           او دگر آنجا نبود         او ز آنجا رفته بود

ز آن به بعد       من جویمش روز و شب       تا باز پس گیرم آن سئوال

شاید که بینم روی ماهش را بار دگر